• mijn biografie
• recent werk
• tentoonstellingen
• visie op het werk
• Coquidor & Zoetebier
• en français

Plakjes vlees en gras achter serreglas

 
De Tervuurse kunstenaar Jacques Dujardin doet zijn naam alle eer aan.
Hij experimenteert met zaadjes en gras.
Sinds enkele jaren komen daar ook flinterdunne schijfjes rundvlees bij. Die ordent hij tot abstracte of figuratieve composities. Ingekaderd achter gerecycleerd serreglas krijgen ze een symbolische waarde. "Groeiprocessen en genetische manipulaties hebben me altijd geïntrigeerd", licht Dujardin toe.
"Tien jaar geleden schilderde ik al grote panelen die zinspeelden op ontkiemende levensvormen. Toen in Duisburg een oude druivenserre werd afgebroken, kon ik het afgedankte glas een nieuwe artistieke bestemming geven. Net als Floris Jespers beschilder ik het in felle kleuren volgens technieken die zelden worden toegepast. Ik kwam plots op het idee om echte zaadjes in verf en lijm te verwerken. Ook als ze tussen twee serreglazen worden aangebracht, behouden die hun kiemkracht zodat er groene vormen ontstaan. De tijd doet altijd zijn werk. De natuur evolueert en verandert volgens een vast schema dat we kunnen berekenen. Zo kan ik min of meer voorspellen hoe een vegetatief werk er na twee of drie weken zal uitzien. Na het groeiproces volgt onvermijdelijk het afstervingsproces. Groen wordt geel en bruin. Als ik tentoonstel kan ik het gewenste resultaat maar bereiken door ervoor te zorgen dat de gebruikte zaden op het juiste moment ontkiemen."
Sinds kort ‘kloont’ Jacques Dujardin ook menselijke figuren.
"De lichamen van mijn personages zijn echter doorzichtiger dan de klonen in het laboratorium. Als achtergrond gebruik ik de beurspagina's uit kranten, waardoor je de beursnoteringen heel vaag door sommige doorzichtige figuren ziet schemeren. Om maar te zeggen dat wie in de maatschappij wil meedraaien materialistische beslommeringen heeft."
Onlangs vervaardigde hij een serie met uitsluitend ronde vleesschijfjes.
"In de supermarkt kiezen we de charcuterie die er het mooist uitziet. Ze moet zelfs netjes gesneden zijn. We zijn geobsedeerd door gemanipuleerde vormen. Ook in een bloemenzaak doen ronde planten het beter dan grillige!"
Om het vlees meer koloriet te geven, worden er foto's, aquarellen of gedichten aan toegevoegd. Dat alles wordt geklemd tussen het serreglas en Japans zijdepapier. Omdat de vleesschijfjes die lichtjes met conserverende formol zijn behandeld, langzaam opdrogen, lijken ze na verloop van tijd op perkament.
Jacques Dujardin bewijst dat ook vergankelijkheid mooi kan zijn.
Ludo Dosogne in "Randkrant"

 

 

Simbalen en simbolen

Door zijn werk als hersteller van kunstwerken wordt Tervurenaar Jacques Dujardin (°1956) op indringende wijze geconfronteerd met de esthetiek van het verval. Hoe futiel lijken (tijdens die lange, eenzame uren van zorgvuldig werk die een restaurateur ongetwijfeld tot mijmering aanzetten) de pogingen van de artistiek bedrijvige mens om een eeuwig spoor van zijn aanwezigheid op onze planeet achter te laten? Vanitas...
Dujardin maakt van de vergankelijkheid - of liever : van het vastleggen van die vergankelijkheid - het onderwerp van zijn œuvre. Als door kleine venstertjes (het is inderdaad gerecycleerd vensterglas) kijken we naar de sobere ordening van organismen die ons meestal onberoerd laten. Zaden, blaadjes, gras. Hij heeft ze zorgvuldig geschikt en bewerkt. En laten doodgaan. Het geheel krijgt mettertijd een onwezenlijk, bijzonder esthetisch en bijna diafaan uitzicht. Vreemd genoeg blijkt elk werkje ook te refereren aan de vruchtbaarheidssymboliek. Het is een werk van iemand die in alle stilte en bescheidenheid zijn eigen hortus conclusus onderhoudt, de geheime tuin waarin langzaamaan de grens tussen leven en dood opgeheven wordt en enkel de schoonheid van tel is. Een vorm van abstract mysticisme die perfect tot zijn recht komt in de kleine witte ruimtes van de galerie.
Y D V (deze week Brussel)

 

 

Experiment met vergankelijkheid

Ik cultiveer mijn stukje tuin op deze prachtige aardbol die men soms averechts doet draaien. In mijn werk gebruik ik graszaad en vlees. Het graszaad dat oorspronkelijk een oerzaad was, is door de eeuwen heen door kruisbestuiving en manipulaties veredeld tot speel- en oorlogsgazons.
Ik zaai en componeer met graszaad of dood vlees... kleine intieme werkjes onder recuperatieglas 36x36cm. Mijn groter en recenter werk met graszaad of vlees zijn seksloze figuren, studies voor het klonen.
In het begin van de jaren '90 was ik druk bezig met het schilderen van grote panelen die ook een groeiproces vertegenwoordigen. Na enkele jaren ben ik toevallig op de serreglazen gekomen die ik in dezelfde jaren ben beginnen beschilderen. De techniek die ik toen gebruikte was de glasschildering of "eglomisé" die tegenwoordig nog heel weinig gebruikt wordt.
Rond het jaar 2000 trof het mij dat het ook mogelijk was om met graszaad te werken en dit te laten groeien achter het glas. Ik werk dus ijverig aan het componeren van motieven met verschillende elementen zoals zand en kalk, en liet met veel vreugde het gras kiemen. Het graszaad deed me dan ook denken aan de verschillende manipulaties dat het ondergaat.
Vanuit mijn werk met het vlees ben ik recent overgegaan naar de menselijke figuur die ook gemanipuleerd wordt door het klonen. Alles tot het uiterste gebracht, mondt dit uit tot die figuren in graszaad of in vlees, aseksueel, niet-geïdentificeerd, onrustwekkend.

 

---